„Przy obserwacjach wzajemnych położeń gwiazdy mierzymy zazwyczaj ich względne położenia w układzie biegunowym. Początek tego układu umieszczamy zwykle w gwieździe jaśniejszej (składnik A) i w stosunku do tego składnika mierzymy położenie składnika drugiego – B. Przeważnie pomiary takie wykonywane są za pomocą refraktorów mających obiektywy o dużych średnicach, aby krążki dyfrakcyjne gwiazd miały możliwie małe średnice. Do pomiarów stosujemy mikrometry pozycyjne. W tego rodzaju mikrometrach obok siatki nitek nieruchomych umieszczona jest ramka z nitką ruchomą a. Ramka jest przesuwana za pomocą śruby mikrometrycznej C i przesunięcia te odczytywane są na bębnie śruby. Mikrometr ustawiamy tak, aby nitka nieruchoma, prostopadła do nitki ruchomej przechodziła przez oba składniki gwiazdy podwójnej. Przesunięcie nitki ruchomej od położenia A do B, odczytane na bębnie śruby mikrometrycznej daje nam odległość kątową AB = q między obu składnikami, a kąt, jaki tworzy kierunek nitki nieruchomej przechodzącej przez obrazy A i B z kołem godzinnym składnika A, jest kątem pozycyjnym V. Kąt ten liczymy od kierunku północnego przez wschód, południe, zachód od 0 do 360 stopni. Obie współrzędne q i V wyznaczają w zupełności położenie składnika B w stosunku do składnika A. Łuk q jest katem bardzo małym, wynoszącym przeważnie niewiele sekund łuku, a często nawet ułamek sekundy, uważać go przeto możemy za odcinek prostej, współrzędne więc q i V możemy traktować jako współrzędne biegunowe na płaszczyźnie.”
Źródło:
Referencje: Eugeniusz Rybka: “Astronomia Ogólna” wyd. VI
Tagi: astronomia ogólna, Eugeniusz Rybka, referencja Eugeniusza Rybki, wzajemne położenia gwiazd